شعر معاصر افغانستان

وسوسه

نشسته اي همه اش پخش مي شوي در من
تو مثل عشق پر از ازدحام مي كني ام
تو مثل خانه اي نقاش حوريان و پري
اسير وسوسه هاي حرام مي كني ام
نشسته اي همه خوابيده تو و من بيدار
تو باز مي كني گيسو به دام مي كني ام
من از كناره اي ديوار مي خزم در نور
تو باسكوت خودت انهدام مي كني ام
تو مثل ذايقه اي سنگ حس شور مرا
نمي چشي به غم مستدام مي كني ام
نشسته اي و چونان سايه اي فراموشي
كه باز تا خر شب نا بكام مي كني ام
نشسته اي همه خوابيده تو ومن بيدار
نگاه مي كني غرق كلام مي كني ام
ميان برگ دو پلكت فشرده تا فردا
مرا ورق زده در خود تمام مي كني ام